Thursday, February 28, 2008

A theoretical debate

We are from two worlds, you had declared
A smile like a scorn slipped through your lips,.
And i was ready for the battle.
If i conform, you say I have to break the rules.
Are'nt we equals, i ask
Fool, its your false consciousness, you sneer
May be I am a little unequal, i pacify,
Hegemony,Hegemony... you shout.
No, I don't mind being unequal, i rectify
Downward Mobility, you turn your face away
May be I am secular, i pant
Its your imagination, you swear.
I hate to be called Magnanimous, i cry
May be thats what you are, you try.
Are'nt we dialogic or victims both
I am getting desperate.
It is then that you start problematizing
whatever that came our way
freedom, equality, love, sex, gender all went
down the theory lane, you and me were left.
Like the proverbial Jack and Jill
We tumbled down with no water.
Tell me my dear, i am down on my knees
How do i thoeorise "us"?
You play the strategy of innocent violence
laughing at the naive dimensions of my thinking.

********

This is a poem i dedicate to an intelligent friend, a colleague of mine, who dragged me in to the arrogant world of theory. The truth that we are still wonderful friends prove all his arguments wrong for me. what to do, he is such a fool..!!

Sunday, February 24, 2008

വീണ്ടും ഒരു പ്രണയ കഥ

വല്ലാത്തൊരു ഈര്‍ഷ്യയാ എനിക്കീ കൊച്ചുങ്ങളെ കാണുമ്പോ. ഇവറ്റകളൊക്കെ പഠിക്കാനൊ കോളെജില്‍ വരുന്നത്, അതോ പ്രേമിക്കാനൊ? വരാന്ത, ലൈബ്രറി, മരത്തണല്‍, സ്റ്റേയര്‍കേസ്, എന്നു വേണ്ട ക്ലാസ്സ് റൂമില്‍ വരെ ഇരുന്ന് സൊള്ളിക്കോളും. നാണമില്ലെ ഇവറ്റകള്‍ക്ക്. കണ്ണില്‍ കണ്ണില്‍ നോക്കലും, ചിരിച്ചും ചിരിപ്പിച്ചും മയങ്ങലും, ഇടക്കിടെ തലയിലൊ നെറ്റിയിലോ ചുമലിലോ ഇല്ലാത്ത ഉറുമ്പോ പൊടിയോ തട്ടിക്കളയലും...ഇവര്‍ക്കിതൊക്കെ ആരും കാണാത്തിടത്തിരുന്നായിക്കൂടെ? അതെങ്ങനാ നാട്ടുകാരെ കാണിക്കുക എന്നുള്ളതാണല്ലൊ പ്രധാന ഉദ്ദേശം. എനിക്കു പ്രേമിക്കാനാളുണ്ടേ എന്ന് കൂകി വിളിച്ച് നടക്കണം അത്രേ ഉള്ളു. ഇന്ന് ഇതൊക്കെ തോന്നാന്‍ കാരണം രണ്ടെണ്ണത്തിനെ ക്ലാസീന്ന് പിടിച്ച് പുറത്താക്കിയതാ. അവസാനത്തെ അവ്വര്‍ ആയതു കൊണ്ട് ഗുണദോഷിക്കാന്‍ എടുത്ത പത്തു മിനിറ്റു കാരണം മാരത്തഹള്ളിയിലേക്ക് നേരിട്ടുള്ള് ബസ്സും പോയി. ഇനി ബാംഗ്ലൂര്‍ നഗരത്തിന്റെ താണ്ഡവം മുഴുവന്‍ കണ്ട് സിറ്റി ചുറ്റി മൂന്നു ബസു കേറി വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ മണി ഏഴാവും. നാളെയാണെങ്കില്‍ മെയിന്‍കാര്‍ക്ക് സ്കാര്‍ലെറ്റ് ലെറ്റര്‍ എടുത്തു തുടങ്ങണം. ഈ ജാമ്പവാന്റെ കാലത്തെ പ്രണയകഥയൊക്കെ ഈ പ്രേമ-ട്ടെക്കികളെ എന്തിനാണാവൊ പഠിപ്പിക്കുന്നത്? പ്രേമത്തിന്റെ അടയാളം പാപത്തിന്റെ ചിഹ്നമായി കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ഹെസ്റ്ററിന്റെ കഥ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ, കഴിഞ്ഞ സെമെസ്റ്ററില്‍ പോണിട്ടെയില്‍ കെട്ടിയ ഒരുത്തന്‍ കൈ പൊക്കി ചോദിച്ചു "why caant she use multicolour paints for that mark on her baady?" ന്യുയോര്‍ക്കില്‍ ഭീകരാക്രമണമുണ്ടായപ്പൊ അവിടന്ന് മൂടും പറിച്ചോണ്ടു വന്നതാ അവന്റെ തന്ത. US ബ്രാന്റ് മകനെ ഒടുക്കം ഉദ്യാനനഗരിയിലെ മുന്തിയ കോളെജില്‍ ചേര്‍ത്തും വച്ചു. സാഹിത്യവാസന തൊട്ടു തീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത അവനെയൊക്കെ ഹെസ്റ്റെറിന്റെ ധര്‍മ്മസങ്കടം പഠിപ്പിക്കണ്ട എന്റെയൊരു കര്‍മ്മഫലം!

ബസ്സു മേയൊ ഹാളിനു മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തിയതറിഞ്ഞില്ല. ഇവിടെ ഇറങ്ങി വേണം എയര്‍പ്പൊട്ട് റോഡിനു വേറെ ബസ് പിടിക്കാന്‍. തിരക്കിട്ട് റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോളും ആ പെങ്കൊചിന്റെ മുഖമായിരുന്നു മനസ്സില്‍. കാമുകന്റെ ഒപ്പം ക്ലാസിലിരുന്ന് സൊള്ളിയതിന് പുറത്താക്കിയത് ഏതാണ്ട് അംഗീകാരം പോലെയാണെന്നു തോന്നി അതിന്. ചെറുക്കന്റെ കയ്യിലും ഷര്‍ട്ടിന്റെ തുമ്പിലും വരഞ്ഞു കളിച്ചോണ്ട് എന്നെ നൊക്കി നീ പോടി കുശുമ്പീ എന്ന മട്ടിലൊരു നില്‍പ്പും ഭാവവും. ബാക്കിയുള്ളവരൊന്നും പ്രേമിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പോലെ. കാണുന്നവരെ മുഴുവനും പ്രേമിച്ച കാലമുണ്ടായിരുന്നു. അതു പിന്നെ പറയാതെ പറഞ്ഞും, അറിയാതെ അറിഞ്ഞും ഒക്കെ ഇങ്ങനെ ഉള്ളില്‍.. ഒരു മിഠായി കഷ്ണം നുണയുന്ന പോലെ കൊണ്ടു നടക്കാനുള്ളതായിരുന്നില്ലെ. ഇതുപോലെ ഫാസ്റ്റ് ഫൂഡ് പോലെ വലിച്ചുവാരി തിന്നാനാണൊ?

നീലനിറത്തിലുള്ള കര്‍ണ്ണാടകാ ട്രാന്‍സ്പോട്ട് ബസ്സിനെ മാത്രം ഉന്നം വെച്ചു നില്‍ക്കുന്നതു കൊണ്ട് മറ്റോരു വാഹനവും കണ്ണില്‍പ്പെടാറില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഈ നിരത്തിലോടുന്ന കാറുകള്‍ക്കൊക്കെ പേരിലല്ലാതെ വേറെ എന്തു മാറ്റം. പക്ഷെ സ്റ്റൊപ്പിന് ഒരു വാര അകലെ നിര്‍ത്തിയത് അരുളിന്റെ കാര്‍ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. അരുള്‍ തോമസ്സ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിന്റെ അഭിമാന സ്തംഭം. പുലിക്കുട്ടി. കുട്ടികളുടെ തോളില്‍ കയ്യിട്ട് നടക്കുന്ന അവരുടെ ആരാധനാപാത്രം. ബുദ്ധിമാന്‍. സ്വതന്ത്രന്‍. എലിജിബിള്‍ ബാചെലര്‍. സുന്ദരന്‍. സുമുഖന്‍. ഓ വരുന്നുണ്ട്. കാറിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാനാവും. ലിഫ്റ്റ് ചോദിക്കാനാവും. എവിടെ വരെ കൊണ്ടു പോവും ആവൊ?
“hello sujatha, shall I offer you a lift?"
കക്ഷിയുടെ ഒരേയൊരു പ്രശ്നം ഉച്ഛാരണം ആണ്. ശുദ്ധ തമിഴ് ആക്സെന്റ്. എന്റേതു ഭേദമാണെന്നു തോന്നും. പക്ഷെ ക്ലാസ്സ് കിടിലം ആണെന്ന് പിള്ളേര്‍ സെര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പിന്നെന്തു വേണം? മര്യാദപൂര്‍വ്വം ലിഫ്റ്റ് നിരസ്സിച്ചതിനു ശേഷം നിര്‍ബന്ധിക്കാന്‍ അനുവദിച്ച് കാറിലേക്ക് നീങ്ങി. അയാള്‍ ഡൊമ്ലൂര്‍ക്കാണത്രെ. പകുതി ദൂരം ബസ് പിടിക്കാതെ കഴിഞ്ഞൂലൊ. കാറിനുള്ളില്‍ ജഗ്ജീത് സിങ്ങിന്റെ ഗസല്‍. സിഗരെറ്റിന്റെം മസ്ക് പെര്‍ഫയൂമിന്റെം മണം. മുന്‍ വശത്തെ സീറ്റില്‍ കിടന്നിരുന്ന ഡേവിഡ് ലോഡ്ജിന്റെ തടിയന്‍ കൊന്റ്റെമ്പൊററി തിയറി അയാള്‍ എനിക്കു വേണ്ടി പുറകിലെക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. കാര്‍ ഓടിത്തുടങ്ങിയപ്പൊള്‍ എന്നോട് എപ്പൊഴത്തെയും പോലെ തമിഴില്‍ പാട്ടിനെ പറ്റി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.സേലത്തുകാരനാണ്. അച്ഛനു കച്ചവടമാണ്. അമ്മയ്ക്കു കാന്‍സറാണ്. പെങ്ങള്‍ക്കു കല്യാണമാണ്. ഇത്രയുമൊക്കെ ഡിപ്പാര്‍റ്റ്മെന്റ്റിലെ കലപിലയില്‍നിന്ന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.ഇനിയെന്താണവൊ ഇയാള്‍ ഡൊമ്ലൂര്‍ വരെ പറയുക? അതോ ഇനി ഒന്നും പറയില്ലെ? പത്തു മിനിറ്റ് രണ്ടു പേര്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നാല്‍ സാധാരണ ഗതിയില്‍ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. എന്നാല്‍ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് നാട്ടീന്ന് പോന്നശെഷം, കെട്ടിയവനും വീട്ടിലെ പ്രാരാബ്ധവും മാത്രം ലാക്കാക്കി മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പാവം പെണ്ണിനെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് പത്തു മിനിറ്റ് പിടിച്ചിരുത്തേണ്ടി വരുന്നത് ഇയാള്‍ക്കൊരു വെല്ലുവിളിയാവുമല്ലൊ.
"yours was an arranged marraige?"
പെട്ടന്നിപ്പൊ ഇതു ചോദിക്കാന്‍ എന്തേ കാര്യം എന്ന് മിഴിച്ചിരിക്കാതെ അതെ എന്ന് പുല്ലു പോലെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ലോകത്ത് അങ്ങനെയല്ലാതെ ഒരു വിവാഹവും നടന്നതായിട്ട് അറിവേയില്ല എന്ന മട്ടില്‍. താന്‍ പ്രേമിച്ചായിരിക്കും കെട്ടിയത് എന്നു കരുതി എന്ന് അയാള്‍ ആ‍ത്മഗതം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒന്നു ഞെട്ടി. ദൈവമേ ഇനി ഞാന്‍ കീറ്റ്സ് പഠിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഉദാത്ത പ്രേമത്തെക്കുറിച്ച് വിളമ്പിയതൊക്കെ പിള്ളേരെങ്ങാനും ഇയാള്‍ക്ക് ചോര്‍ത്തിക്കൊടുത്തൊ? അല്ലെങ്കിലും സാഹിത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നവരൊക്കെ പ്രേമിച്ചു തന്നെ കല്യാണം കഴിച്ചോളണം എന്ന് നിയമമൊന്നും ഇല്ലല്ലൊ.

ജഗ്ജീത് സിങ്ങ് പാടിത്തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഗുലാം അലി എടുത്തിട്ടു. “ഞാന്‍ വിളിച്ചതു കൊണ്ട്, ഉച്ചവെയിലില്‍ നീ നഗ്നപാദയായി ഓടി വന്നതോര്‍ക്കുന്നു..” ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് ആണ്. ട്രിനിറ്റിക്കു മുന്‍പില്‍. മുന്നിലേ ബാഗ്ലുര്‍ നഗരപാലികെ യുടെ ട്രക്ക് വല്ലാതെ പുകതുപ്പുന്നതു കണ്ട് അരുള്‍ പെട്ടന്ന് വിന്റൊ ഗ്ലാസ് ഉയര്‍ത്തി. ഞാനും. കാറിലെ എ.സി കുളിങ്ങ് കുറവാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പൊള്‍ സഹതപിച്ചു ചിരിച്ചു. അരുളിനെ മോഹിക്കുന്ന കാമ്പസ്സിലെ തരുണിമാര്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു യാത്ര തരപ്പെട്ടു കിട്ടാന്‍ എങ്ങിനെയെല്ലാം പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടാവാം എന്ന് അറിയാതെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍, വിലക്കപ്പെട്ട ഐസ് ക്രീം നുണയുന്ന കുട്ടിയുടെ പരുവമായി എന്റെ മനസ്സ്.

ഇളം തവിട്ടു നിറത്തില്‍ സ്ലാക്സ് ഷര്‍ട്ടും കടും നീല ജീന്‍സും ഇയാള്‍ക്ക് നല്ല ചേര്‍ച്ച. കറുത്തിട്ടാണെങ്കിലും ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം.വാച്ച് കെട്ടിയിട്ടില്ല.വലത്തെ കയ്യില്‍ എന്തൊ ഒരു ബാന്റ്, പിന്നെ ഒരു കറുത്ത ചരടും. അറിഞ്ഞിടത്തോളം കക്ഷി നിരീശ്വരവാദി. കിട്ടിയ അവസരത്തിന് ചരടു ജപിച്ചിരിക്കുന്നതെന്തിനെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍, അതൊക്കെ അമ്മയുടെ ഓരോ വിശ്വാസങ്ങളെന്ന് ഉത്തരം. സ്നേഹമുള്ള മകന്‍. ട്രിനിറ്റിയിലെ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ മുന്നിലെ വാഹനങ്ങളെ വിദഗ്ദമായി വെട്ടിച്ച് നിമിഷം കൊണ്ട് കന്റോണ്മെന്റ് ഹൊസ്പിറ്റല്‍ എത്തി. നല്ല ഡ്രൈവിങ്ങ്. യെഹ് ദില്‍ യെഹ് പാഗല്‍ ദില്‍ മെരാ കര്‍ത്താ ഹെ ക്യും ആവാര്‍ഗി എന്നു ഗുലാം അലി. ഗ്ലാസ്സു താഴ്ത്തി ജാലകക്കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു. മനസ്സിന്റെ കടിഞ്ഞാണ്‍ പൊട്ടി. ഇനിയത് കണ്ടിടത്തൊക്കെ മേയാന്‍ തുടങ്ങും. ആദ്യം ഓടിച്ചെല്ലുന്നത് പഴയ ഒരു കാമ്പസ്സിലേക്ക്, തകര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക്, ക്ലോക്ക് റ്റവ്വറിനു മുകളിലെ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിലേക്ക്
“തൊട്ടിട്ടുള്ള കളി മാത്രം വേണ്ടാ...മാറിയിരുന്നൊ. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വിളിച്ചു കൂവും.”
“നീയല്ലെ പറഞ്ഞത് ജീവിത കാലം മുഴുവന്‍ എന്നെ പ്രേമിച്ചോളാം ന്ന്..”
“എപ്പൊ പറഞ്ഞു?”
“ദാ..ഇപ്പൊ”
“പ്രേമിക്കാം... പക്ഷെ തൊടരുത്.”
“തൊടാതെ എന്തോന്നു പ്രേമം?”
“അങിനെ പ്രേമിച്ചാല്‍ മതി...ദെ ചെക്കാ..പറഞ്ഞതു കേട്ടോ..ഇല്ലെങ്കില്‍ കളി കാര്യാവും...ഞാന്‍ മിണ്ടില്ലാ പിന്നെ.മിണ്ടില്ലാ. ഒരിക്കലും മിണ്ടില്ലാ..മിണ്ടില്ല.”

ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍ക്കൊപ്പം, കുറേ കുപ്പിവള തുണ്ടുകള്‍, കുറേയേറെ സ്നേഹം, കുറെയേറെ ഭയം ഒക്കെ നീര്‍ച്ചാലുണ്ടാക്കിയ വഴിയെ ഒലിച്ചു പൊയി. കൊച്ചുജനാലപ്പഴുതിലൂടെ, തോളിലമര്‍ന്ന നനുത്ത കവിളുകള്‍ക്കപ്പുറം ദൂരെ ഒരു ബാന്റ് മേളം. മഴയുടെ ഇരമ്പലില്‍ അത് ഇല്ലാതാവുന്നത് കേട്ടു. പിന്നെ തന്റെ നേരെ അമ്പരപ്പോടെ ഉയര്‍ന്നുവന്ന കണ്ണുകളില്‍ എന്താണ് എന്നു വായിച്ചെടുക്കാനാവതെ പകച്ചു നിന്നത് ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. ഒരു നിമിഷം. പൊള്ളുന്ന ഒരക്ഷരം രണ്ടു മാറില്‍ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.
“അവര്‍ക്കു മുന്‍പില്‍ ഒരു ലോകമുണ്ടായിരുന്നു
കൈകോര്‍ത്തു പിടിച്ച് ദിശയറിയാത്ത വഴികളിലൂടെ,അവര്‍ ഏദനില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക്.”
അരുള്‍ കാര്‍ കെമ്പ് ഫോര്‍ട്ടിനു മുന്നില്‍ ഇടവഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു നിര്‍ത്തി. “you are an unusually quiet person, sujatha." കണ്ണടക്കുള്ളില്‍ ചെമ്പന്‍ കണ്ണില്‍ മിന്നിമറയുന്ന പരിചയമുള്ള ഒരു ഭാവം. പുറകിലെ ബെഞ്ചില്‍ കൂട്ടുകാരിയെ നൊക്കി ചിരിക്കുന്ന അലവലാതി ചെറുക്കന്റെ ഭാവം. പാവം തോന്നി.

Thursday, February 14, 2008

കഥയ്ക്കുശേഷം

സന്തോഷ് എച്ചിക്കാനത്തിന്റെ ബേബീസ് ബ്രെത്ത് എന്ന കഥ മനസ്സിലുണ്ടാക്കിയ ഭൂകമ്പത്തിന്റെ പ്രകമ്പനങ്ങള്‍ ഒടുങ്ങണമെങ്കില്‍ ജയന്റെ മീറ്റിങ്ങ് അവസാനിച്ചേ പറ്റു. എന്നാല്‍ തന്നെയും രാസല്‍ ഖൈമ മുതല്‍ ജബെല്‍അലി വരെയുള്ള വ്യാഴാഴ്ച തിരക്ക് പിഴിഞ്ഞെടുത്ത ജയനെ ഏതു പരുവത്തിലായിരിക്കും കിട്ടുക എന്നത് ദുരന്തപര്യവസായിയായിത്തീരാനുള്ള മറ്റൊരു കഥക്കുള്ള തുടക്കമാവാനും മതി.

കഥയുടെ അവശിഷ്ട്ങ്ങള്‍ക്കിടയിലുള്ള ഈ കാത്തിരിപ്പ് ആദ്യമായിട്ടല്ല. ഏതെങ്കിലും ഒരു കഥയുടെ ചിത ഉള്ളിലെരിയിചുകൊണ്ട് പ്രേതത്തെപ്പോലെ പല തവണ ഞാന്‍ ജയനു കതകു തുറന്നു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഒരേ കാല്‍ചങ്ങലയില്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു കുറ്റവാളികളായും ഒരേ നുകത്തില്‍ കെട്ടിയ കാളകളായും ഇണക്കുരുവികളായും ഒക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന ദാമ്പത്ത്യാവസ്ഥയില്‍ ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ചേരുക പരേതരുടെ ഉപമകളാവും. മരണമാണ് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. നിരന്തരം. ഒരാള്‍ സ്വന്തം തിരക്കുകളിലും മറ്റെയാള്‍ സ്വന്തം മടുപ്പുകളിലും വീണുമരിചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.പ്രണയത്തിന്റെ മോഹനസാധ്യതകള്‍ക്കൊടുക്കം എവിടെയൊ ഞങ്ങളിലൊരാള്‍ എത്തിപ്പിടിച്ച കച്ചിത്തുന്‍പാണ് കഥ.ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ജീവന്റെ ഏക തുടിപ്പ്.വെള്ളക്കടലാസിലെ കറുത്തചിത്രങ്ങള്‍ മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രണയങ്ങള്‍ക്ക് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് ഒരു തൂക്കുപാലം പോലെയാണ്, ചിലപ്പോള്‍. അതുകൊണ്ട് എച്ചിക്കാനത്തിനും, സുഭാഷ് ചന്ദ്രനും, പ്രിയ.എ.എസ്, കെ. ആര്‍. മീര തുടങ്ങി ബഷീര്‍, എം.ടി മുതല്‍ കുന്ദേര, കാഫ്ക, മാര്‍ക്വെസ് എന്നുവേണ്ട് ചേതന്‍ ഭഗത്, ഖാലിദ് ഹൊസൈനി വരെയുള്ള എല്ലാ കഥാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കും നന്ദി.

രാവിലെ ഏഴരയോടെ ജയനും കുട്ടികളും കാലിയാക്കിയ വീട് മനസ്സിന്റെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് തട്ടിമാറ്റി ഞാന്‍ എചിക്കാനത്തിന്റെ കഥയിലേക്കു ചെന്നു വീണതാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് മാഗി നൂടില്‍സിനെ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ വിശപ്പടക്കി കാര്‍ട്ടൂണിനു മുന്നില്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ച്, ശ്വാസമടക്കി വീണ്ടും കഥയില്‍നിന്ന് കഥയിലേക്ക്, ഉള്‍ക്കഥകളിലേക്ക് …കുട്ടികളെ അവഗണിക്കുന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം പോലും മായ്ച്ചു കളയുന്നത്ര ശക്തമായ ഭാവനയുടെ അടിയൊഴുക്കുകളിലേക്ക്…കഥാപാത്രത്തില്‍നിന്നും കഥാകാരനിലേക്കും, കല്‍പ്പനകളില്‍നിന്ന് നിസ്സംഗതയിലേക്കും, പ്രണയത്തില്‍നിന്ന് നിഷേധത്തിലേക്കും, വായനയുടെ കാണക്കയങങളിലേക്ക് ഊഴിയിട്ട് ഞാന് കിതച്ചു. എഴുതാനാവതെ കുമിഞ്ഞുകൂടിക്കിടക്കുന്ന അനുഭവങങളുടെ വിഴുപ്പ് അലക്കുയന്ത്രത്തിനകത്തു കിടന്നു നാറി. രണ്ടു തവണ ജയനെ വിളിച്ച് ഞാനിപ്പൊ ചാവും എന്നു പറയാനാഞ്ഞ് മൊബൈല്‍ തപ്പി. കഥകളുടെ പ്രേതബാധ ആവാഹിച്ചു കളയാന്‍ ഈ മരുഭൂമിയില്‍ ജയനല്ലാതെ എനിക്കു മറ്റാരും ഇല്ലല്ലൊ; പിണക്കണ്ട എന്നുകരുതി.

എന്നാലും എന്റെയും ജയന്റെയും പ്രായമുള്ള ഒരു സാധാ ഗള്‍ഫ് ജീവി…ആ എച്ചിക്കാനം, അയാള്‍ക്കിതെങ്ങനെ സാധിചു? കാറിലിരുന്ന് പാട്ടും കേട്ട്, കുട്ടികളോട് പൊരുതി, ട്രാഫിക്കിനെ ശപിച്ച് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പലതവണ ഞങ്ങളും കണ്ടിട്ടുണ്ട്, റോഡിനിരുവശവും മരുഭൂമിയെ മോടിപിടിപ്പിക്കാന്‍ പാവം പാക്കിസ്താനികളും മലയാളികളും ചേര്‍ന്ന് നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിപ്പൂവുകളുടെ പരവതാനി. വയലറ്റു നിറത്തില്‍ വെള്ളപ്പാടുകളുള്ള ബേബീസ് ബ്രെത്തും അക്കൂട്ടതിലുണ്ടോ? അതിനു കുഞ്ഞിന്റെ മുലപ്പാല്‍ മണമാണെന്ന് എച്ചിക്കാനം പറയുന്നു. ഉഷ്ണക്കാറ്റില്‍ തളര്‍ന്ന് ആ കൊടും വെയിലത്തു നിരന്നു നില്‍ക്കുന്നത് മുലപ്പാലിറ്റുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളാണ് എന്നോ…?

പോട്ടെ, ക്ഷമിച്ചേക്കാം…ഭാവനയുടെ വേലിയേറ്റം കൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാവാം. പക്ഷെ അതു മാത്രമല്ലല്ലൊ കഥ. അല്ലെങ്കിലും എഴുത്തുകാരനെ എന്തിനു കുറ്റം പറയണം? കൊന്നു കളയണം ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെയൊക്കെ! കുന്തമുനകള്‍ പോലെയാണ് അവരുടെ അനുഭവങ്ങള്‍. എല്ലാം ഒരേ രീതിയില്‍ ഉരുക്കി മിനുക്കിയ കൂര്‍ത്ത ലോഹമുനകള്‍. കൊണ്ടു പോറാന്‍ ഉള്ളില്‍ പ്രണയം ബാക്കിയുണ്ടോ…ഒരായിരം എണ്ണം നിങ്ങള്‍ക്കു നേരെ വരാം. ഈ ജയനൊന്നു വന്നിരുന്നെങ്കില്‍…”മുല്ലയ്ക്കല്‍ വേണു”* എന്ന പുതിയ പേരില്‍ ഉള്ളില്‍ തറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഈ മുനമ്പ് ഒന്ന് വലിച്ചൂരിക്കളയാമയിരുന്നു.

ഒരു കഥാകാരന്റെ ജീവിതം വലിയ ഒരു കോമ്പ്രമൈസായിരിക്കും എന്ന് എന്നൊട് പറഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ട്. ഒതുക്കി മാറ്റി വയ്ക്കുന്ന ഒരു പ്രേമം പോലെ ഒരു കോമ്പ്രമൈസ്. ഒരു പ്രേമവും ഒതുക്കി വക്കാന്‍ കഴിയാത്ത എന്നെ അവള്‍ “നൊ- കോമ്പ്രമൈസ്” എന്നു വിളിച്ചിരുന്നു. കണ്ണുകളിലൂടെ പടര്‍ന്നു കയറുന്ന തീയാണ് അതെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അച്ചടി മഷിയിലൂടെയും ചിലപ്പോള്‍ പടരാം. നില്‍ക്ക്ക്കള്ളിയില്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ ഓരൊ കഥാകാരനും കോമ്പ്രമൈസിലെത്തും. മനസ്സിലുടക്കി നില്‍ക്കുന്ന നേരും നുണയും അല്ലാത്തതിനെ ഒരു നുണക്കഥക്കുള്ളില്‍ ഒതുക്കിയിട്ട്. എച്ചിക്കാനം ചെയ്തതുപോലെ. ജന്മന കഥാജീവിയും ആത്മന പ്രണയജീവിയും ആയ എന്റെ ത്രിശങ്കുലോകത്ത് കയറിവന്ന ജയന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യ ബോധം എന്നൊട് കയര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. “ ആര്‍ക്കാ ഇതുകൊണ്ട് പ്രയോജനം?” സത്യത്തില് ആര്‍ക്കുമില്ല. എഴുതിവച്ച കഥയില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഓടുന്ന് കഥാകാരനോ, കയറിവന്ന കഥയില്‍ ശ്വാസമ്മുട്ടുന്ന് കഥാപാത്രത്തിനോ, കഥയ്ക്കുശേഷം പകയ്ക്കുന്ന വായനക്കരനോ…ആര്‍ക്കുമില്ല ഒന്നും. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ എന്റെ ഇല്ലാ കഥകളെ ഗര്‍ഭഛിദ്രം ചെയ്തു കളയുന്നത് എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ജയന്‍ സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയില്‍ ചുണ്ടുകോട്ടും. അനുവാദത്തിനു പൊലും കാക്കതെ ഉള്ളിലെക്ക് കയറിവരുന്നവരെയൊക്കെ കഥാപത്രങ്ങളാക്കി നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയാത്തതിന്റെ വേദന ആര്‍ക്കു മനസ്സിലാവാന്‍? ഇപ്പൊ അതിനു നേരെയാണ് ആ എച്ചിക്കാനം…ദുഷ്ടന്‍… തുരങ്കം വയ്ച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഉദയന്‍ ഒരു ചെറുകഥയായി ഒടുങ്ങിയത് എച്ചിക്കാനത്തിന്റെ കഥയിലെ ഒരു അപ്രധാന ഷോട്ടിലാണ്. സര്‍വ്വവ്യാപിയായ കഥാകരന്‍ എത്തിനൊക്കാന്‍ മറന്നുപോയ ആ ഷോട്ടില്‍ മുല്ലയ്ക്കല്‍ വേണുവിന്റെ പേര് ഉദയന്‍. ജുലായിലെ കത്തുന്ന് ചൂടില്‍ മണലാരണ്യത്തിനു നടുവില്‍ കോണ്‍ക്രീറ്റ് മരുപ്പച്ച പോലെ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റ് സമുചയത്തിലൊന്നില്‍ ഞങളുടെ കൂടാരത്തിന്റെ വാതില്‍ക്കല്‍ എന്റെ ഉച്ചമയക്കത്തെ ഞെട്ടിച്ച് വന്നു നിന്ന ദുരന്തനായകന്‍. നീല ഓവറോളില്‍ ഒരു കറുത്ത രൂപം നിന്ന് വിയര്‍ക്കുന്നതു കണ്ട് വല്ല മേയ്ന്റ്നന്‍സ് തൊഴിലാളിയുമാവും എന്നു കരുതിയാണ് ഞാന്‍ വാതില്‍ മുഴുവന്‍ തുറക്കാഞ്ഞത്. കഥാകാരനു തൊന്നിയതു പോലെ മുഖം തിരിച്ചു എന്നതും നേര്. ഉണങ്ങിവരണ്ടു കിടക്കുന്ന ഉള്‍ക്കാട് തീ പിടിക്കാന്‍ എത്രക്കു തീപ്പൊരി വേണം? കറുത്തു മെലിഞ്ഞ് മുപ്പതിനപ്പുറം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ഗള്‍ഫ് കൂലിക്കാരന്റെ പറഞ്ഞു പഴകിയ സങ്കടങ്ങള്‍ ധാരാളം…നാട്ടില്‍ അവന്റെ ജീവിതം അസ്തിവാരമാക്കി കെട്ടിയുയറ്ത്തുന്ന വീട്, അവന്റെ വിയര്‍പ്പുരുക്കിയ പണ്ടങ്ങളണിഞ്ഞ് തലകുനിച്ചിരിക്കുന്ന് പെങങമ്മാര്‍, അവന്‍ ബാക്കിവച്ചുപോയ പ്രണയം വരെ എത്തിയപ്പൊ എന്റെ പിണങ്ങിതുടങ്ങിയ മനക്കണ്ണാടിയെ ഞാന്‍ നേരിനു നേരെ തിരിച്ചിരുത്തി. അപ്പോഴാണ് “ജയനില്ലെ?” എന്ന മുരടനക്കം കേട്ടത്.
“…എന്നെ പറ്റി അവന്‍ പറഞ്ഞു കാണും. ഉദയന്‍. പണ്ട് ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചതാ…”
ജയന്റെ പന്തീരായിരത്തെട്ട് സുഹ്രുത്തുക്കളുടെയും പേര് അപ്പോള്‍ ചികഞ്ഞു നോക്കാന്‍ പറ്റില്ല്ല്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഉത്തരം ഉവ്വെന്നും ഇല്ലെന്നും അല്ലാത്ത ഒരു നരച്ച ചിരിയിലൊതുക്കി. ജയനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഉള്ളിലേക്കു ക്ഷണിക്കണോ എന്ന് രണ്ടാമത് ആലോചിക്കും മുന്‍പ് ആറു വയസ്സുകാരി അമ്മു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ മടുത്ത് പുറകില്‍ ചുറ്റിക്കൂടി. ഒരു ശരാശരി മനുഷ്യപ്രേമി ഒരു പെണ്ണായും പിന്നെ അമ്മയായും ചുരുങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഇതിനിടെ മോളെ കണ്ട് മുന്നിലെ കരിരൂപത്തിന്റെ കണ്ണില് തങ്കത്തിളക്കം. കയ്യെത്തിച്ച് പുറകില്‍ നിന്ന് അവളെ അയാള്‍ വലിച്ചു ചേറ്ത്തു പിടിച്ചപ്പൊള്‍ എന്റെ നെഞ്ജു തുണ്ടയില്‍ കുരുക്കി.നാട്ടിലേക്കാളും പതിന്മടങ്ങ് സുരക്ഷിതം എന്നു തീര്‍ച്ചയുണ്ടെങ്കില്‍പ്പോലും, ഗള്ഫ് ന്യൂസിന്റെ ഉള്‍പ്പേജുകളിലെ കേള്‍ക്കാന്‍ കൊള്ളാത്ത വാറ്ത്തകള്‍ തികട്ടി വരാന്‍ തുടങ്ങി. ഈ നട്ടുച്ച നേരത്ത് അയാള്‍ക്കു വല്ല ഏറണക്കേടും തോന്നിയാല്‍ ഞാനും അവളും ഒരു നിലവിളിയായി ഒതുങ്ങാനും മതി…
“ജയനിന്ന് ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാന്‍ വരില്ല “ എന്ന് പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞ് വാതില്‍ അയാളുടെ മുഖത്തേക്കു വലിചചടച്ചത് അതുകൊണ്ടാണ്. വല്ലാത്തൊരു അങ്കലാപ്പോടെ മോളേം വലിച്ച് ടി.വിക്കു മുന്‍പില്‍ ഇരുന്ന് ധ്യാനിച്ചു കുറച്ചുനേരം. അയാള്‍ പോയൊ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്താന്‍ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് കതക് ഒരു പാളി തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ എന്റെ ഉള്ളിലെ അപ്പര്‍ ക്ലാസ് ആധികള്‍ക്കു മീതെ ഒരു ട്ടൈം ബോംബായി അതവിടെ കിടന്നിരുന്നു; വര്‍ണ്ണക്കടലാസില്‍ പ്പൊതിഞ്ഞ ഒരു പായ്ക്ക്റ്റ് ചോക്ലേറ്റ്.

കഥ അവിടെ തീര്‍ന്നില്ലായിരുന്നു കഥാകാരാ..രാത്രി വൈകി ജയനോട് കുമ്പസരിക്കുമ്പോള്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട മറ്റ് അനേകം കഥാപാത്രങങള്‍ക്കൊപ്പം അനുകമ്പയുള്ള ഒരു പെണ്മനസ്സ് കുറ്റബോധത്തീയില്‍ വെന്തു. കഥയുടെ നെരിപ്പോട് കഥാര്‍ത്ഥിക്കുള്ളില്‍ നീറി. പ്രേമിക്കുന്ന മറ്റനേകം ദുരന്തനായകരോടൊപ്പം ഒരു കറുത്ത മുഖം കൂടി കൂരമ്പായി നെഞ്ജില്‍ തറഞ്ഞു. “അവനോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാമയിരുന്നില്ലെ“ എന്ന ജയന്റെ ചൊദ്യത്തിനു മുന്‍പില്‍ ഒരു പാവം സങ്കല്പജീവി നിന്നു പരുങ്ങി.
“…ഉദയനെ നിനക്കോര്‍മ്മയില്ലെ? പ്രീഡിഗ്രി വരെ എന്റെ കൂടെ പഠിച്ച് പിന്നെ ഗള്‍ഫിലേക്കു ചാടിയ കക്ഷി. അവന്‍ ദുബായില്‍ ഏതൊ കണ്‍സ്റ്റ്ര്ക്ഷന്‍ കമ്പനിയില്‍ മെക്കാനിക്കാണെന്നു ഇത്തവണ പോയപ്പൊ മുരളി പറഞ്ഞു. അവന്റെ നമ്പറന്വേഷിച്ചു നടക്ക്വാ ഞാന്‍. വലിയ സ്വാഭിമാനിയാ... എന്നെ കാണാന്‍ മടിയായിട്ട് മുങ്ങി നടക്ക്വാ അവന്‍. അവനെങനെ ഇവിടെ വന്നു പൊന്തി? “

അരികില്‍ ഞാന്‍ ജഢാവസ്ഥയിലാണെന്നറിഞ്ഞാവണം ജയന്‍ നിര്‍ത്തി എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞത്. അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു കണ്ടിട്ടാവണം ഉറക്കെ പൊട്ടിചിരിക്കാന് തുടങ്ങിയത്.
“ഓ...കഥകാരി അവനെ ദുരന്തനായകനാക്കിക്കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയൊ? നമുക്കവനെ കണ്ടുപിടിച്ച് ഒന്നു ട്രീറ്റാം. അപ്പൊ തീരില്ലെ നിന്റെ സങ്കടം? അതൊ ഇനി നായകനാക്കിയെത്തീരൂന്നാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വില്ലന്റെ റോള്‍ ചെയ്യണോ ആവൊ..?”

നിന്നെ വില്ലനാക്കിയ കഥയാണ് ജയാ...ആ എച്ചിക്കാനം എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. നിന്നെപ്പോലെ, നമ്മളെപ്പൊലെ ആ ദീപനും* കൂട്ടുകാരനെ മറന്നു. വീടിന്റെ ശീതീകരിച്ച തണുപ്പിലേക്ക് ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. പുറത്തെ കത്തുന്ന വെയിലില്‍ എവിടെയോ വേവുന്ന ഉദയനെ നമ്മളും പിന്നെ ഓര്‍ത്തില്ലല്ലൊ.

*സന്തോഷ് എച്ചിക്കാനം എഴുതിയ “ബേബീസ് ബ്രെത്ത്” എന്ന കഥയിലെ കഥാപത്രങ്ങള്‍.